فصل هفتم : حائر و غارت اموال و خزانه آن به دست المسترشد باللّه عباسى سياست ويرانى و تخريب و كشت و زرع و آتش‌افروزى با ابزار و آلات و آب و آتش نسبت به قبر امام حسين ( ع ) با پايان يافتن دوران سوّم زمامدارى بنىعباس تا مدتى فروكش كرد . ولى سياستى تازه و در مقايسه با گذشته ، سبك‌تر و آرام‌تر و در حقيقت ، دنباله‌رو همان هدف نخستين و به منظور كاستن از جايگاه اين آستان مقدس ، از طريق غارت دارايى حائر و ربودن خزانه و موقوفات آن و زدودن جلوه‌هاى شكوه و عظمتش - كه در فرش‌ها و پرده‌هاى گران‌بها و چراغ‌هاى طلاكارى شده و خزانهء سرشار از نذورات و هداياى نفيس و ارزشمند آن زمان نمودار بود - آغاز گرديد . المسترشد بالله پسر المستظهر عباسى ، اين سياست جديد را در ربع اوّل قرن ششم ه ، نسبت به حائر مقدس در پيش گرفت . علّامهء مجلسى ( رحمهء الله ) در « بحارالانوار » ، به نقل از « مناقب » ابن شهر آشوب آورده است : المسترشد به دارايى حائر و كربلا ، دستبرد زد و گفت : قبر ، نيازى به خزانه ندارد و آنها را ميان سپاه خود تقسيم كرد ؛ وقتى بيرون آمد ، او و پسرش « راشد » كشته شدند . « 1 »

--> ( 1 ) . بحارالانوار ، ج 10 ، ص 297 .